Dagboek van een dromer | Trouwe Viervoeter

Vorige week bestond uit heerlijk herfstweer, interessante gesprekken en het begin van de voorbereidingen voor onze eerste kerstboom. Ik vind het heerlijk om rond deze tijd van het jaar mijn ouders te bezoeken (lees: Nesteldrang), maar wat ik naast mijn ouders nog meer mis is mijn trouwe viervoeter.

Vroeg in de ochtend, wanneer ik met een slaperige blik de trap afloop, bij thuiskomst en wanneer we gezamenlijk genieten van een knusse avond staat ze daar. Mijn harige, vierpotige vriendinnetje staat met een kwijlende bek tegenover mij terwijl haar lichaam heen en weer schudt van enthousiasme. Kaya is onze trouwe Mechelse herder (met een vleugje Rhodesian Ridgeback) die al sinds mijn 8e jaar deel is van de familie. 

Sinds ik mijn eigen stulpje heb gevonden in de stad, word ik bij het bezoeken van mijn ouderlijk huis driedubbel zo hartstochtelijk ontvangen. Na ruim een half uur flink stoeien is het voor haar alweer doodnormaal dat ik thuis ben en belandt mevrouw vredig op haar kleedje voor de openhaard. Ik lach. Wat een heerlijk sulletje is het naarmate ze ouder is geworden. Scheten laten kan ze als de beste, slapen is tegenwoordig haar grootste hobby en haar snuit verandert langzaam van grijs naar wit. Ze vind alles prima en zelfs als ik tegen haar praat gaat ze erbij liggen alsof ze me daadwerkelijk advies gaat geven. Huisdieren zijn de beste therapeuten.

Liefs, Melanie

TwitterInstagramBloglovinFacebookYoutube

1 Reactie

  1. 28 november 2016 / 13:48

    Ahhhh honden…eigenlijk zou iedereen 1x in z’n leven het geluk moeten mogen ervaren van een hond thuis hebben…die liefde…zo mooi! Ik mis m’n Milootje nog elke dag, die kleine dibbes! Mooi blog Mel! xoxo

Geef een reactie