Dagboek van een dromer | Een ode aan de gouwe ouwen


Gedachteloos scroll ik op een relaxte zondagavond door mijn 3.628 gedownloade liedjes. Plaatjes die mij meenemen terug in de tijd, waarmee ik veel herinneringen opnieuw beleef. Ik scroll door de nummers die écht niet meer kunnen, maar waar ik schaamteloos op mee sta te blèren alsof ik het nachtegaaltje van Nederland ben.

Als mijn oog op een nummer valt, weigert mijn duim verder te scrollen en ik klik met veel verwachting op de titel van het liedje. Jason Derulo met Whatcha Say. Ik ben acht jaar terug in de tijd. Terug in de winter van 2009 waar ik op mijn koude slaapkamer verknocht was aan ellenlange msngesprekken. Om mijzelf warm te houden dook ik regelmatig op de grond naast de verwarming met mijn kast van een laptop op mijn schoot gepland. Enthousiast ga ik opzoek naar meer nummers uit die periode. Lady Gaga met Bad Romance, Diamonds van Rihanna en Owl City met Fireflies speel ik achter elkaar af. Het voelt goed om weer even terug te zijn in die zorgeloze, naïeve, maar spannende tijd. Wat hebben deze liedjes toch, wat de nummers van tegenwoordig niet hebben?

In 2009 zat ik in de eerste klas van de middelbare school. Ik was 12 jaar en zette dé stap naar een volwassen leven. Althans, zo voelde ik dat. De eerste keer verliefd worden, ruzie met mijn best vriendinnetje om iets onbenulligs en voor ingewikkelde keuzes staan waar je eerst niet over na hoefde en wilde denken. De kleinste herinneringen komen naar boven. Het kookwekkertje van mijn ouders, die bijhield hoe lang ik en mijn broers mochten spelen op de computer, iets verzetten zodat ik een paar minuten langer GoSuperModel kon spelen, mijn folderwijkje die ik trouw op woensdagmiddag liep, met het vaste meidenclubje richting school fietsen, praten met die leuke jongen uit de andere klas en onder de les stiekem met elkaar sms’en. Maar ook mijzelf opsluiten in mijn kamer, omdat ik nou eenmaal puberde. In deze tijd werd ik gevormd. Iedereen wordt gevormd rond deze puberjaren. Ik ging uit. Nou ja, uit.. Met een groep meiden ging ik om de week op een vrijdagavond naar een klein zaaltje in een dorp 10 kilometer verder dan waar ik woonde. Tik Tok van Kesha en Hot and Gold van Katy Perry dreunden er avonden lang uit de speakers. Ik voelde me the bomb en kon de wereld aan maar aan het eind van de avond was ik gewoon een 12-jarige die werd opgehaald door haar liefhebbende vader. Op mijn zolderkamer stond mijn kleine, vierkante tv’tje die ik met trots kocht van mijn eigen gespaarde centen. De muziekzender TMF maakte overuren op dit kleine ding. Op deze manier ontdekte ik de hits van die tijd. Muziek werd gedeeld in de schoolpauzes door middel van bluetooth op onze oude uitschuif mobieltjes, want liedjes downloaden leerden we pas later. Is deze manier misschien te vergelijken met de generatie van onze ouders? Zij namen namelijk hun lievelingsnummers op met een cassettebandje. Iets waar zij veel moeite voor moesten doen.

Tegenwoordig downloaden we maar raak. Horen we een lekkere melodie in de kroeg? Even shazam’en en we weten het album, de artiest, de titel van het nummer en niet te vergeten, we kunnen meteen het nummer downloaden als we willen. Natuurlijk lekker makkelijk allemaal, want alles kan en moet tenslotte snel in deze wereld. Maar wat als we nou weer eens meer moeite moesten doen om een liedje te beluisteren? Zouden we dan niet allemaal de muziek meer gaan waarderen?

Waar ik naartoe wil met dit geklets? Beluister weer eens dat nummer van Beyoncé. Single Ladies of If I Were A Boy. Of zet Meet Me Halfway van The Black Eyed Peas eens op volume 100. Hoe oud was je toen deze nummers uitkwamen en hoe kijk je terug op die tijd? Even doen. Men weet half niet hoe krachtig muziek kan zijn.

TwitterInstagramBloglovinFacebook

2 Reacties

  1. mm
    melanieannax
    2 april 2018 / 16:32

    Jaaa! Deze ken ik nog heel goed! ?

Geef een reactie